
Ήδη από το 2015, στο πλαίσιο της μεταναστευτικής και προσφυγικής κρίσης που επηρέασε και την Ελλάδα, οι Σύριοι πρόσφυγες που κατέφθασαν στη χώρα, έφεραν μαζί τους την επιθυμία να διατηρήσουν και να μοιραστούν τον πολιτισμό τους. Η τέχνη, άλλωστε, αποτελεί διαχρονικά μία σπουδαία γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των λαών αλλά και ένα καίριο εργαλείο άσκησης πολιτιστικής διπλωματίας μεταξύ των κρατών. Η τέχνη αποτέλεσε, λοιπόν, ένα μέσο συλλογικού διαλόγου οδηγώντας στην άσκηση άτυπης αλλά ουσιαστικής πολιτιστικής διπλωματίας, όπου οι πρόσφυγες λειτουργούν ως πρεσβευτές της πατρίδας τους[1].
Ξεκινώντας, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί πως η πολιτιστική διπλωματία αποσκοπεί στην ενίσχυση της κατανόησης και συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών λαών μέσω του πολιτισμού[2]. Στις περιπτώσεις των προσφύγων, η πολιτιστική διπλωματία ξεφεύγει από τα στενά όρια της κρατικής άσκησής της και προσλαμβάνει μία κοινωνική πτυχή στην προσπάθεια καλλιέργειας σεβασμού μεταξύ των λαών και στην υπερκέραση του φόβου και των προκαταλήψεων[3]. Έτσι, έχει παρατηρηθεί πως Σύριοι καλλιτέχνες, όπως μουσικοί, εικαστικοί και σκηνοθέτες, που βρίσκονται εντός της ελληνικής επικράτειας, έχουν καταστεί φορείς διάδοσης του πολιτισμού τους σε μία προσπάθεια να δημιουργηθεί εγγύτητα με τους Έλληνες πολίτες. Στην Ελλάδα, όπου οι Σύριοι πρόσφυγες αντιμετωπίστηκαν αρχικά με δυσπιστία, η τέχνη τους έδωσε τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν τις εμπειρίες τους και να δημιουργήσουν κοινά σημεία αναφοράς με τους ντόπιους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τα όσα προαναφέρθηκαν αποτελεί το «The Caravan Project»[4], μία θεατρική παράσταση με τη συμμετοχή Σύριων και Ελλήνων ηθοποιών, με σκοπό τη δημιουργία κοινών θεατρικών αφηγήσεων που προσεγγίζουν ζητήματα προσφυγιάς και επανένταξης, καταστάσεις που και οι δύο λαοί έχουν βιώσει. Στο ίδιο πλαίσιο έχουν κυμανθεί και άλλες παρόμοιες πολιτιστικές δράσεις, όπως το «Ethnofest», στo οποίo προβάλλονται ντοκιμαντέρ με κεντρική θεματολογία τον εκτοπισμό αμάχων και τη δημιουργία πολιτιστικής ταυτότητας. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός πως με τη στήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ[5] για τους πρόσφυγες, πολλοί Σύριοι καλλιτέχνες που βρέθηκαν στην Ελλάδα εξαιτίας του πολέμου συνέχισαν να δημιουργούν την τέχνη τους ως μέσο επικοινωνίας, με έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, μουσικής και φωτογραφίας να εκτίθενται σε γκαλερί και φεστιβάλ, όπως στο Athens Digital Arts Festival και το Refugee Week Greece[6]. Σπουδαία παραδείγματα διαπολιτισμικών προσπαθειών αποτελούν, επίσης, το πρόγραμμα «Art for humanity» που ενισχύει το πολιτιστικό διάλογο Ελλήνων και Σύριων καλλιτεχνών, όπως επίσης και το «Syrian and Greek Youth Forum»[7], μία πλατφόρμα ενεργής πολιτειότητας, η οποία αξιοποιεί τον πολιτισμό ως εργαλείο πολιτικής δράσης και εύρεσης κοινών στοιχείων μεταξύ των λαών.
Η μουσική αποτελεί έναν ακόμα θεμελιώδη λίθο πολιτιστικής έκφρασης και σύνδεσης της χώρας υποδοχής με τα άτομα που δέχεται. Σύριοι μουσικοί αλλά και συλλογικότητες στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας έχει παρατηρηθεί πως συνεργάζονται σπουδαία με Έλληνες καλλιτέχνες συνδυάζοντας ελληνικές μελωδίες με ανατολίτικες μουσικές επιρροές, μουσικά είδη που ούτως ή άλλως παρουσιάζουν εγγύτητα. Τέτοιου είδους συμπράξεις δεν ενισχύουν μόνο τη δημιουργικότητα και την καλλιτεχνική καινοτομία, αλλά λειτουργούν και ως εργαλεία πολιτιστικής διπλωματίας, συμβάλλοντας στην αλληλοκατανόηση και την ειρηνική συνύπαρξη. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μουσικό σχήμα “Bridges – Musical Dialogues”, στο οποίο συμμετέχουν πρόσφυγες από τη Συρία και Έλληνες μουσικοί, και το οποίο έχει πραγματοποιήσει συναυλίες σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας με στόχο την προώθηση της διαπολιτισμικής επικοινωνίας μέσω της μουσικής. Μέσα από τέτοιες μουσικές παραστάσεις, εργαστήρια και φεστιβάλ, οι Σύριοι πρόσφυγες συμμετέχουν ενεργά στην πολιτιστική ζωή της Ελλάδας, αναδεικνύοντας την κοινή ανθρώπινη εμπειρία και χτίζοντας γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στους λαούς.
Σε όλα τα προαναφερθέντα παραδείγματα αναδεικνύεται το γεγονός ότι η τέχνη των Σύριων προσφύγων στην Ελλάδα λειτουργεί αποτελεσματικά ως μέσο ειρηνικής επιρροής και πολιτιστικής διπλωματίας. Έτσι, το κοινό και των δύο κρατών έρχεται σε επαφή με σπουδαίες δράσεις και έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει τη Συρία από μία άλλη σκοπιά, από αυτή της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς, μία οπτική διαφορετική από αυτή που παρουσιάζεται από τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης. Επομένως, η πολιτιστική διπλωματία μέσα από τις προσφυγικές κοινότητες επιβεβαιώνει πως ο πολιτισμός έχει τη δύναμη να λειτουργήσει ως γέφυρα ειρήνης και συνεργασίας μεταξύ λαών ακόμα και σε περιόδους αυξημένης κρίσης, καθώς αποτελεί ένα πρότυπο πολιτιστικής δράσης που υπερβαίνει τα αυστηρά πλαίσια της κρατικής δράσης και εστιάζει στην ανθρώπινη προσέγγιση της διπλωματίας.
Αϊδηνοπούλου Ελισάβετ
Βιβλιογραφία:
Ξενόγλωσση:
1. JS Nye, Soft Power: The Means to Success in World Politics (Public Affairs 2004)
2. HK Bhabha, The Location of Culture (Routledge 1994)
3. UNHCR, Art as a Tool for Integration: Refugee Artists in Greece (2019)
4. I Chambers, Mediterranean Crossings: The Politics of an Interrupted Modernity (Duke University Press 2008).
Ελληνόγλωσση:
5. Πέτρος Δ. Καψάσκης, Η τέχνη της πολιτιστικής διπλωματίας, εκδόσεις Σιδέρης, (2025)
Εικόνα ανακτήθηκε από: https://unsplash.com/photos/a-woman-walking-past-a-red-wall-with-a-painting-on-it-Qtq_aOV_yYQ
Παραπομπές:
[1] I Chambers, Mediterranean Crossings: The Politics of an Interrupted Modernity (Duke University Press 2008).
[2] JS Nye, Soft Power: The Means to Success in World Politics (Public Affairs 2004)
[3] HK Bhabha, The Location of Culture (Routledge 1994)
[4] The Caravan, διαθέσιμο εδώ: http://www.medculture.eu/about/grantprojects/drama-diversity-and-development-ddd/subprojects/caravan.html
[5] UNHCR, Art as a Tool for Integration: Refugee Artists in Greece (2019)
[6] https://refugeeweek.gr/el/
[7] https://www.onassis.org/people/syrian-and-greek-youth-forum





